Ik ben vandaag alweer een half jaar!

Nee niet mama natuurlijk, maar ik, Kyan. Ja dit is mijn eerste eigen blog, ik hoop dat jullie het leuk vinden om te lezen wat ik de afgelopen paar maanden voor leuke dingen heb meegemaakt en wat ik allemaal al kan! Ik ben in ieder geval wel enthousiast om het met jullie te delen. Nou daar gaan we hoor!

Lees verder

Advertenties

Anders dan andere moeders?

Ik hoor de meeste vrouwen zeggen dat ze het maar vreselijk vinden om weer aan het werk te gaan na hun verlof, dat ze liever thuis zouden blijven voor de baby zorgen en dat ze het maar niks vinden dat hun kind naar de opvang gaat. Ik ben dus helemaal niet zo. Tuurlijk vond ik het spannend afgelopen maandag om hem voor zijn eerste, hele dag naar de opvang te brengen en ik was ook meer dan blij om hem na mijn werk weer te kunnen ophalen. En ook de dinsdag en de woensdag vond ik dit nog niet heel erg makkelijk, want het is wel mijn kind, mijn baby, mijn alles waar ik al 4 maanden voor zorg die nu ineens naar de opvang gaat. Maar ik zou doodongelukkig worden als ik thuis zou blijven, elke dag met Kyan zou zijn en niks voor ‘mijzelf’ zou kunnen doen. Schaam ik mij daarvoor? Nee absoluut niet. Ik ben gewoon niet ervoor gemaakt om 24/7 mama te zijn, en dat is ook helemaal niet erg. Ik ben alleen maar een betere moeder voor hem als ik ook mijn eigen dagbesteding heb, om het maar even zo aan te duiden. Maar ik merk wel dat vrouwen over het algemeen verbaasd reageren als ik hierover open ben en aangeef dat ik blij ben dat ik weer aan het werk ben en niet alle dagen meer thuis zit met mijn kleine.

Ik weet dat er genoeg vrouwen zullen zijn die dit lezen en mij niet zullen begrijpen, of het misschien zelfs wel raar of erg vinden dat ik dit hardop zeg. Dat kan ik begrijpen, maar iedereen is anders en iedereen is ook weer op een andere manier de beste mama die zij kan zijn. Maar dat neemt niet weg dat ik vandaag na 4 dagen hem ophaalde na werk en bij mijzelf dacht ‘het huishouden kan me gestolen worden, dat komt morgen wel, vanavond wil ik lekker met hem knuffelen tot hij op bed gaat!’, want tuurlijk mis ik hem en voelt het voor mij ook anders dat we na 4 maanden ineens niet meer elke dag de hele dag samen zijn. Alleen ik denk, nee ik weet het wel zeker, dat ik juist nog meer van hem kan genieten nu ik ook weer mijn eigen leven op pak. Ik leer weer nieuwe mensen kennen, ik doe weer nieuwe kennis op, ik ben weg van huis, in een andere omgeving. Ja ik kan met zekerheid zeggen, dat dit mij goed doet. En daarmee zeg ik niet dat dit voor een ander ook zo werkt of dat een ander ook hiervoor moet kiezen, maar voor mij is dit het juiste en ik voel me er dan ook meer dan prettig bij. En om misverstanden te voorkomen, ik hou super veel van Kyan, ik geniet met volle teugen en ik ben dan ook ontzettend blij om de moeder te mogen zijn van zo´n heerlijk mannetje! Daarnaast merkte ik ook de laatste twee weken dat mijn lontje met Kyan gewoon wat korter was, ik raakte sneller geïrriteerd en merkte dat ik weer wat ‘anders’ wilde gaan doen dan altijd maar thuiszitten en mama zijn. Iedereen die mij kent, maar ook iedereen die mijn blogs leest weet ook hoe gek ik op hem ben dus dat er geen misverstanden mogen ontstaan door mijn openheid in deze blog. Ik blijf natuurlijk altijd mama en ook op mijn werk ben ik de hele dag foto´s van hem aan het kijken, maar vooral ook trots aan anderen laten zien, en vraag ik mij ook af hoe het gaat op de opvang en of hij het naar zijn zin heeft. Mama zijn stopt niet op het moment dat ik hem bij de opvang drop, maar mama kan wel even haar eigen ding doen zolang hij daar heerlijk speelt, slaapt en vertroetelt wordt door de leidsters waarvan hij hun harten al veroverd heeft met zijn charmante glimlach.

Nog een voorbeeld van mij als mama. Ze zeggen toch ook heel vaak dat je je kind soms ook even moet laten huilen zodat hij of zij dan in slaap valt? En dat je aan de manier van huilen ook zeer zeker wel kan onderscheiden of er ‘echt’ iets aan de hand is of dat het gewoon een beetje ‘zeuren’ is. In beide gevallen loop ik naar zijn kamer, ik vind het geluid van mijn kind dat huilt, of eigenlijk elk kind dat huilt, gewoon niet fijn. Ik ben gevoelig voor geluiden, zo kan ik mij helemaal groen en geel irriteren aan mensen die smakken of heel diep en luidruchtig ademen, om nog maar te zwijgen over klikkende pennen of mensen die snurken. Dus ik loop bij elke huil naar zijn kamer, geef hem zijn speen en loop weer weg. Zo nodig herhaal ik dit rustig 10 keer achter elkaar, alles beter dan 10 minuten mijn kleine toet horen huilen en mij eraan irriteren. Ga ik hem hiermee verwennen? Misschien wel. Vind ik dat erg? Nee. Dat is mijn keuze en ik voel mij daar gewoon prettig bij. Nogmaals, iedereen zal hier vast een andere mening over hebben, maar ik weet ook zeker dat ik niet de enige ben die zo denkt en handelt, alleen ik schaam mij er niet voor om dit openbaar met jullie te delen.

Kyan is vandaag alweer 4 maanden en het begint al echt een kleine jongetje te worden. Klein is eigenlijk niet de juiste aanduiding meer, want hij draagt inmiddels al maat 74 van sommige kledingstukken. Elke dag weer ben ik zo trots op hem! Het is een heerlijk vrolijk kind, die met iedereen wel overweg kan en ook bij iedereen heel snel op zijn gemak is. Het is een charmeur van de bovenste plank, zijn kleine schater lachje laat de tranen over mijn wangen lopen en als ik hem in de ochtend nog even bij mij in bed neem laat hij mijn dag altijd geweldig van start gaan en kan ik soms niet meer stoppen met hem kusjes te geven op die heerlijke bolle toet van hem. Mijn liefde voor hem is onbeschrijflijk, dat groeit met de dag en we waren al een sterk team, maar ook die band, ons ritme en ons leventje samen wordt alleen maar sterker, beter en des te mooier! Hij heeft het ontzettend naar zijn zin op de opvang, hij is gemoedelijk als ik hem wegbreng en weer op haal en alle leidsters zijn helemaal weg van hem. Ik kan dus ook met alle eerlijkheid zeggen: ik breng hem elke dag met een gerust hart weg en ben dolblij als ik hem na mijn werk weer kan ophalen!

Kyan, mama houdt van jou!

Mijn spiegelbeeld

Veranderingen
Er wordt veel geschreven over het vrouwelijk lichaam na de bevalling. De strepen op je buik, urineverlies elke keer als je lacht of niest, dat het seks paradijs daar beneden nooit meer zo zal zijn zoals het was en dat eigenlijk je lichaam gewoon veranderd in alle opzichten. Iedereen die mijn eerste blog heeft gelezen tijdens mijn zwangerschap weet dat ik ook best wel moeite had met het veranderen van mijn lichaam. Dit mede omdat ik fanatiek sport, van jongs af aan ook altijd gesport, en ik dus voor mijn zwangerschap ook vijf à zes dagen per week in de sportschool te vinden was. Lees verder

De tweede maand

Het is echt ongelooflijk, vandaag is Kyan alweer 2 maand! De tijd vliegt echt. Afgelopen weekend zat ik nog na te denken over hoe ik mij de eerste weken na de bevalling voelde. Dat ik bij elke nies of lachbui wat urine verloor en ik bang was dat dit de rest van mijn leven zo zou blijven, dat ik eigenlijk nog niet heel ver en lang kon lopen omdat ik dan in de avond echt last had van mijn banden, dat ik tien keer heen en weer liep van mijn slaapkamer naar die van Kyan om zijn speen er weer in te drukken.. Daarnaast moet ik eerlijk bekennen dat ik huilende baby’s echt vreselijk vind!

Lees verder

Alweer één maand oud!

Zo lig je nog te puffen in het ziekenhuis en zo is die kleine alweer een maand oud. Het is echt super snel gegaan en wat geniet ik van hem! Elke dag weer betrap ik mijzelf erop dat ik denk ‘Dat is gewoon MIJN kind, die heb ik gemaakt’. En oooooh wat ben ik verliefd op hem, gewoon niet meer gezond haha nee werkelijk waar ik hou echt zielsveel van hem en elke keer als ik hem weer zie of hij mij aankijkt maakt mijn hart een klein sprongetje. Heerlijk ben je!

Lees verder